je longen zijn van levensbelang

je longen zijn van levensbelang

Ik wil minder afhankelijk zijn van medicijnen en mijn conditie verbeteren. De sportschool was nooit wat voor mij maar nu ga ik 2x in de week. Sponsor je mij zodat ook anderen daar baat bij hebben?
Actievoerder
Annelies van Bloois
Streefbedrag
€ 250,00
gedoneerd
€ 120,00



Blog

 

Update

dinsdag 20 juni 2017 22:05

Eind volgende maand staat er weer een longfunctietest op de agenda. En ik ben zo benieuwd naar de uitkomst!  
Maar, met of zonder test, ik voel gewoon dat mijn conditie verbetert. Ik kan meer, ben minder snel buiten adem en voel me in het algemeen energieker.  
En, wat voor mij heel belangrijk is, ik gebruik inmiddels minder medicijnen. En tijdens het sporten blijft het noodpufje tegenwoordig in de tas. Het is vast niet nodig om te  vertellen hoe blij ik nu al met dit resultaat  ben. Dat is immers mijn doel!
Omdat niet iedereen met een longziekte in staat is om voor zichzelf te doen wat ik nu doe, ben ik de sponsoractie voor het Longfonds gestart. En dankzij de donaties van lieve mensen om mij heen voel ik me gesteund in mijn persoonlijke doel, maar kan ik ook wat bijdragen voor anderen met astma.  
Het is verschrikkelijk om niet genoeg lucht te hebben. Om naar adem te snakken, het gevoel hebben dat je gaat stikken. Zo voelt het om een astma-aanval te hebben.  En het is vaak moeilijk dat je niet overal aan mee kan doen, niet overal heen kan gaan, omdat je benauwd bent, of omdat je weet dat je het
daardoor benauwd gaat krijgen. Het voelt naar als je weet dat mensen zich aan jou aan moeten passen, omdat je het tempo niet bij kunt houden, of omdat
je aan dingen niet mee kan doen. Het is erg als je niet het beroep kan kiezen dat je graag zou willen, omdat je astma hebt. Hetis een ongeneeslijke ziekte, die veel invloed op je leven heeft. Dat klinkt heel dramatisch, maar het is waar.
Daarom is meer onderzoek naar oorzaken van astma, en het onderzoeken en ontwikkelen van nieuwe medicijnen, zo vreselijk belangrijk. 
Nieuwe medicatie die zo persoonlijk mogelijk ingesteld kan worden, zodat het lichaam van de gebruiker zo weinig mogelijk belast wordt en er toch
een optimaal resultaat is.  
Er is een spreekwoord: 'dat is zo vanzelfsprekend als ademen'  Het zou toch fantastisch zijn als dat spreekwoord voor iedereen ging gelden!  
Ik heb, bij het starten van mijn actie, een streefbedrag ingesteld. Op dit moment is bijna de helft van dit bedrag al bij elkaar gehaald, door familie
en vrienden, waar ik echt heel erg blij en dankbaar voor ben.  
Want met deze donaties laten ze me weten dat ze mij steunen en dat voelt zo goed! Dat geeft nog meer motivatie om verder te gaan, ik wil immers wel 
laten zien dat ik hun steun waard ben! 
Ik schrijf dit nu ik net weer thuis ben van de sportschool. Ik heb me flink ingespannen, op de roeibank, met de krachttraining, op de loopband en op de fiets.
En ik voel met voldaan, ik heb het weer volgehouden!  
Mijn actie loopt nog een poosje door.  Ik zou het echt zo geweldig vinden als het bedrag nog verhoogd wordt......  
Het is geen druppel op een gloeiende plaat.  Het is een druppel in een emmer, die samen met andere druppels de emmer vol maakt.Iedere donatie is belangrijk. 
Tot de volgende update! 

 

Top

motivatie!

donderdag 11 mei 2017 17:18

Waarom ik  juist nu iets voor het Longfonds wil doen, lees je hieronder.
Zolang ik me kan herinneren heb ik al astma. Mijn ouders vertelden me dat ik mijn eerste echte aanval had toen ik nog een kleuter was,
maar ik weet dat zelf niet meer, wanneer de eerste keer was.  
In mijn herinnering is het er gewoon altijd geweest. De aanvallen (meestal s' nachts)  de dagen erna om weer te herstellen, het 
hoorde bij mijn kinderleven. De medicijnen die ik kreeg waren drankjes en pillen .Ik heb geen idee of die ooit wel iets geholpen hebben, ik moest gewoon die benauwde dagen door tot het weer beter ging. Als het heel erg was ging ik naar het astmacentrum. Dat was in Hilversum, de plaats waar ik ook woonde, dus het kon altijd poliklinisch gelukkig. 
Dan werd ik daar 'geklopt' , of kreeg verneveling, of extra zuurstof.  
Ook ging ik erheen voor ademhalingsoefeningen en 'heilgymnastiek' zoals dat genoemd werd. 
Zo in de loop van de tijd werd er veel meer duidelijk over oorzaken, dus mijn wollen deken werd verruild voor een 
synthetische, mijn donzen kussen en mijn kapokgevulde matras idem dito.  
Maar pufjes, zoals iedereen ze nu kent, die waren er nog niet.  
Toen kwam het moment dat werkelijk in mijn geheugen gegrift staat: de ervaring van het allereerste pufje dat ik kreeg.
Ik was 14 jaar, het was zaterdag en ik had het heel erg benauwd. Zo erg dat mijn ouders een weekenddokter lieten
komen. En dat was een jonge man met nieuwe ideeën. En nieuwe medicijnen. Hij legde me uit hoe ik het pufje moest nemen
en toen....ik kan het nog steeds niet echt beschrijven hoe dat voor mij was. Letterlijk als bij toverslag verdween mijn 
benauwdheid.  Het was ongelooflijk,ik had echt nog nooit zoiets meegemaakt.  
Kan je het je voorstellen, je voelt je erg ziek en een tel later ben je genezen? Het voelde euforisch, een ander
woord heb ik er niet voor.  
In de 40 jaar daarna heb ik pufjes en verwante medicijnen in alle soorten en maten gehad. En heb daardoor een heel
normaal leven kunnen leiden omdat de astma onder controle was.  
Ik hield wel een beetje de ontwikkelingen en inzichten over astma in de gaten, en paste op mezelf toe wat nuttig was. 
Vorig jaar meldde ik me aan om mee te doen aan een wereldwijde wetenschappelijke studie naar het effect van astma-medicatie. 
Dit onderzoek duurde een jaar, met 5 screenmomenten.  
De eerste keer dat ik daarvoor naar het ziekenhuis zou gaan, mocht ik 48 uur tevoren geen medicijnen meer gebruiken.
En wat ben ik enorm geschrokken van het gevolg daarvan.  Ik kreeg het zo vreselijk benauwd als ik het al 40 jaar niet 
meer gehad had.  Altijd had ik, als ik voelde dat het niet zo goed dreigde te gaan, iets kunnen nemen.  Nu niet.
Op de ochtend van het onderzoek ben ik met de auto naar het ziekenhuis gereden, met de lift naar de goede verdieping gegaan
en heb me met zo'n golfkarretje naar de afdeling laten rijden.  Ik kon gewoon niks, ik had het alleen maar verschrikkelijk benauwd.
De testen waren allemaal blaastesten, met verschillende technieken en weerstanden.  Het was de bedoeling dat er eerst een 
provocatie-test gedaan zou worden, ik zou iets krijgen waar ik benauwd van werd. Die provocatie kon dus wel achterwege blijven,
benauwder als dit kon zowat niet.  Gelukkig kreeg ik na een aantal testen medicijnen en eventjes voelde ik iets wat leek op
wat ik 40 jaar geleden had gevoeld.  En wat was ik opgelucht, letterlijk.  De test die direct na 1 pufje afgenomen werd liet
al 30% verbetering zien. 
Gelukkig  hoefde ik voor de andere screenmomenten niet meer zolang zonder medicijnen te doen, anders was ik afgehaakt.  12 uur tevoren kon ik nog wel redden.  
In het najaar heb ik 2x achter elkaar longontsteking gehad.  Daardoor konden de pufjes niet op de plek van bestemming komen om hun werk te doen, dus weer benauwd.  
Toen alles achter de rug was, liet mijn jaarlijkse longtest niet al te beste resultaten zien. De conditie van mijn longen 
was vergelijkbaar met die van iemand van 80 jaar. 
Hier werd ik niet blij van natuurlijk. Voor mijn gevoel had ik alles wel weer goed onder controle met de juiste hoeveelheid
pufjes, maar toch maakte ik me wel zorgen. Want ik wil niet dat mijn longen nog meer achteruit gaan. 
Daarom nam ik een, voor mij, drastisch besluit.  
Mijn man ging al 1 x in de week naar de sportschool omdat het schaatsseizoen afgelopen was, ik wilde met hem meegaan.
En ik hou helemaal niet van sport, ik heb er een hekel aan. Maar dit moest echt, en dat was genoeg motivatie om toch die
stap te zetten. En om beter effect te hebben wilde ik 2x per week gaan. 
Twee weken geleden ben ik gestart. Gelukkig is het in mijn eigen dorp, 3 minuten lopen van huis. De sfeer is gemoedelijk, de 
begeleiding deskundig.  
Ik train op de loopband, de roeibank en de fiets. En ik merk nu al, ik ben nu 5 x geweest, verschil.  Mijn normale wandeltempo
lag op hooguit 4 km per uur, vaak nog lager.  Nu kan ik het al volhouden om 20 minuten op het voor de meesten gebruikelijke
tempo van 5 km per uur te lopen.  
En dit brengt me dan op de sponsoractie.  
Het Longfonds heeft nu collecteweek.  Maar er zijn ook andere initiatieven.  Zoals mijn persoonlijke actie.
Dan help ik niet alleen mezelf om gezonder te worden.  Zoals ieder mens heb ik bevestiging en steun nodig.
En als je mij die wilt geven in de vorm van een donatie voor het Longfonds, zou ik dat enorm waarderen.
Want er zijn zoveel mensen zoals ik. Die afhankelijk zijn van medicijnen, maar ook baat hebben bij nieuwe onderzoeken
en nieuwe inzichten. 
Wil je me een hart onder de riem steken voor het sporten, en me zo ook anderen laten helpen?  
Er zijn al een paar lieve mensen die een bedrag gedoneerd hebben via mijn persoonlijke actie-site, heel erg bedankt
daarvoor! 

Top

Tussenstand

Gedoneerd
€ 120,00
48% voltooid

Waardering

3 Stemmen

Top donateurs

  • Annemiek van Zeben
  • zonder naam
  • Joos en Toos
  • Jan en Irene
  • VoorLiesje
  • Rianne
  • Bert
  • Berthy
  • Annette ter Haar